تابلوی روستای چوبده خاطرهای از جبهه در سبک سایگی

چوبده، روستایی در نزدیکی آبادان
چوبده، روستایی در نزدیکی آبادان و در نزدیکی مرز عراق بود. آن روزها که بسیار جوان بودم، از دانشگاه به آن منطقه و به جبهه اعزام شدم.
در آنجا گاهی با آبرنگ یا آب‌مرکب نقاشی می‌کشیدم و منظره‌ای از روستای نیمه‌ویران را به تصویر کشیدم.
حدود ۲۹ سال بعد یعنی در سال 1405، همان منظره را با رنگ روغن و در سبک سایگی خلق کردم.
در آن منطقه، آفتاب بسیار شدید بود. سایه‌ها به‌شدت دیده می‌شدند، ولی من بیشتر نور را می‌دیدم. همین نگاه، بعدها در سبک سایگی به من کمک کرد تا به جای سایه‌ها، حضور و سکوت را ببینم.
از آبرنگ تا رنگ روغن
این تابلو، روایتی از یک خاطره است که سال‌ها بعد دوباره متولد شد. آبرنگی که در جوانی کشیده بودم، فقط یک ثبت ساده از منظره بود. اما وقتی همان منظره را بعد از ۲۹ سال با رنگ روغن به تصویر کشیدم، دیگر فقط یک منظره نبود؛ یک تجربه بود. تجربه‌ای از حضور، و سکوت و نوری که آن روزها بیشتر از سایه‌ها به چشمم می‌آمد. و سایه ای که حضورش بیشتر از نور بود.
تحلیل اثر
تابلو نقاشی روستای چوبده با فرم‌های ساده و سایه‌های سنگین به تصویر کشیده شده است. دیوارهای سفید و نیمه‌ویران، حضور خود را در سکوت بوم تثبیت می‌کنند. سایه‌های تیره، عمق و سنگینی خاصی به اثر بخشیده‌اند، اما این سایه‌ها هستند که حضور روستا را نمایان می‌سازند.
آسمان با رنگ‌های ملایم آبی، زرد و نارنجی، فضایی گرم و آرام ایجاد کرده است. این رنگ‌ها، حس همان آفتاب شدید منطقه را به بیننده منتقل می‌کنند؛ آفتابی که سایه‌ها را می‌سازد، اما خودش در پس زمینه کمتر دیده می‌شود.
تابلوی روستای چوبده فقط یک تابلو نیست؛ روایتی است از خاطره، حضور و سکوتی که سال‌ها در ذهن هنرمند باقی مانده است. در سبک سایگی، همین کافی است تا اثری ماندگار خلق شود.

این اثر، تجلی یک شهود هنری است؛ جایی که ذهن هنرمند تسلیم الهام درونی شد و دست، تنها مجری بود.

به قول مولانا
تو پنداری که من شعر بخود می گویم
تا که هوشیارم و بیدار یکی دم نزنم