اغلب بچه ها می پرسند چه چیزایی نیاز دارم که نوازنده خوبی بشم؟
خوب پاسخ رو من بار ها گفتم و اینجا هم می گم
اول نیازمندیهای عمومی رو بگم، البته هر چی می گم به یه شرطه
اول نیاز داریم به دستها و انگشتان سالم، خوب این برای نوازنده های سازهای بادی شامل ریه ی سالم هم می شه
دوم نیاز داریم به درک معمولی از ضرب. یعنی اینکه باید بتونیم یه تیک تیک ثابت رو اجرا کنیم. حالا با ضرب پا روی زمین یا با کف زدن. فکر کنم همه این استعداد رو دارن. من دیدم بچه های خیلی کوچک که قاشق یا درب قابلمه رو به صورت منظم می کوبن و ضرب می زنن.گفته می شه این ضرب چهار چهارمه و ذاتی هم هست.
خوب سومیش داشت تونایی حفظ یه ملودیه. که این رو هم دیدم همه دارن. خیلی ها ضمن راه رفتن یا انجام یه کار یه نغمه هم با خودشون زمزمه می کنن. و گاهی آدم با خودش سوت می زنه و …
خوب اینا امکانات لازم برا نوازنده شدنه منتها به یه شرط. خوب شرطش خیلی مهمه و از همه ی اینها مهم تره و اونم تمرینه. مهمتر از کتاب، استاد یا روش، تمرینه. دیدم کسانی که بدون تمرین نقاش شدن. ولی بعیده کسی بدون تمرین نوازنده بشه.
دو نکته ی دیگه هم بگم که شاید بشه گفت برا نوازنده ی خوب شدن به اینا احتیاج داریم. یکی توانایی گوش دادن به صدای ساز خودمونه همون طوری که به صدای ساز دیگری گوش می دیم. این رو شاید بشه گفت هر کسی نتونه بهش نائل بشه. می تونید تمرین کنید: آیا می تونید ضمن نوازندگی شماره تلفن خونه تون رو هم بگید؟ یا ضمن اجرای ضرب یه آهنگ از عدد پانزده برعکس بشمارید تا یک؟
خوب نکته ی دوم اینه که اگر موفق شدید صدای ساز خودتون رو مثل دیگری گوش بدید، حالا باید بتونید اشکالات اون رو برطرف کیند. خوب واضحه که اگه بتونید، یه نوازنده ی خوب میشید. من به تجربه دیدم کسانی می تونن اشکالات نوازندگیشون رو برطرف کنن که با خودشون در صلح باشن. یعنی با خودشون درگیری عصبی نداشته باشن، با خودشون و اطرفیانشون در صلح باشن و تو ذهنشون مملو از جنگ و نزاع نباشه