شهود: دیداری از ذات هستی

شهود برای هنرمند و عارف، یک تجربه‌ی مشترک است، اما تفاوت اصلی در اینجاست که عارف هیچ خروجی ندارد؛ او حس، شگفتی، آرامش و سعادت ابدی را تجربه می‌کند.

اما هنرمند در لحظاتی کوتاه به اقیانوس هستی دسترسی پیدا می‌کند. او عارفی است که خروجی دارد. هنرمند حاصل دیدار خود از ذات هستی را نمی‌تواند با کلمات معمول بیان کند؛ او شهری شگفت دیده است و حاصل دیدارش را با شعر، موسیقی یا هنر بیان می‌کند.

و بعد از بیان اثر خود، اگر به چرتی کوتاه برود، به کارهای روزمره‌ای مثل یک تماس تلفنی مشغول شود و از آن حالت خلق اثر خارج گردد، هنگامی که باز به اثر خود توجه کند، همیشه با این نگاه و شگفتیِ غیرقابل وصف مواجه می‌شود: «این کار من است؟» او اطمینان دارد که کار خودش نیست و می‌گوید: این کار خداست.

تجلی شهود در سبک سایگی
در سبک سایگی نیز، این شهود است که پیش از هر تفکری، فرم‌ها و سایه‌ها را در ذهن هنرمند شکل می‌دهد و اثر را در سکوت بوم متجلی می‌سازد. در این سبک، تمام تصویر به طور ناگهانی و با حالتی هجوم‌آور به ذهن داخل می‌شود و با تمام جزئیات در یک لحظه خلق می‌گردد.

شهود در موسیقی
در زمانی که بیشتر موسیقی کار می‌کردم، گاهی قطعه‌ای می‌ساختم. اما زمانی رسید که قطعاتی به ذهنم خطور می‌کرد و من آن موسیقی را می‌نوشتم. بعدها فهمیدم که ملودی را نمی‌توانم عوض کنم؛ از آن حالت خارج می‌شود (کلا آن قطعه خراب می شود). اما عجیب بود که اغلب اگر ریتم را عوض می کردم؛ موسیقی بهتر هم می شد. انگار عقل خودش ریتم را ساخته بود و می‌شد عوضش کرد، اما ملودی را نه. ملودی از ناشناخته ها آمده بود.

در سبک سایگی هم که در ابتدا تصاویر کاملاً به ذهنم «شلیک» می‌شد، بعد از چند بار با خود عهد کردم دیگر در این سبک چیزی نکشم، مگر اینکه خودش بیاید.

خودش بیاید که نه، خود به خود که نمیاد.  از کسی بیاید که همیشه بوده، هرگز پیرنمی شود، همانی که بدون نیاز می‌آفریند و در سکوت غوغا به پا می‌کند. او خالق همه هنرمندان و عشق همه عشاق و تنهای تنهاست. او با همه هست اما هیچکس با او نیست. او نام همه چیزهاست اما نامی ندارد. او همان سیمرغ است.