روح اله خالقی، خالق سرود ای ایران، آهنگساز و موسیقی دانی چیره دست که با آثار خود صلابت ایران را در عین متانت یادآور است . در اصل او احیاگر موسیقی سنتی ایران در زمان بی توجهی به آن است. در دوره ای که جامعه و حتی اهالی موسیقی به سازهای غربی رو می بردند . روح الله خالقی وزن در موسیقی ایرانی را میستود خواندن شعر با موسیقی را مسرت بخش می دانست . بی شک او موسیقی دانی است که برای زنده نگهداشتن هنر تلاش بسیار کرده است.
روح اله خالقی در ۲۱ آبان ۱۲۸۵ (دوران مشروطیت)در ماهان کرمان در خانواده ای علاقمند به موسیقی و درحالیکه پدرش نوازنده تار بود چشم به جهان گشود و دوران کودکی خود را در شهرهای تهران و شیراز و اصفهان با آموزش عروض و نقاشی و یکسالی را نیز به آموزش ویولن پرداخت. جالب اینکه پدرش او را از موسیقی نهی می کرد. او در نوجوانی تئوری موسیقی هارمونی سازشناسی و ویولن نوازی را نزد استاد علینقی وزیری آموخت و با علاقه ای که به شعر و ادبیات ایرانی داشت در سال ۱۳۱۰ از دارلفنون دیپلم گرفت و سپس در دانشسرای عالی در رشته فلسفه و ادبیات تحصیل و مدرک لیسانس گرفت.
او موسیقی حرفه ای را از ۱۳۰۴ که نواختن ویولن در اولین کنسرتش بود آغاز کرد و در کاقه بلدیه تهران زیر نظر استاد وزیری ارکستر ایرانی را تنظیم نمود. در هنرستان عالی موسیقی تدریس را شروع کرد. در ۱۳۱۴ در وزارت فرهنگ مشغول بکار شد و در ۱۳۲۳ انجمن دوستداران موسیقی را راه اندازی کرد و در ۱۳۲۸ هنرستان موسیقی ملی را تاسیس و خود ریاست آن را بعهده گرفت.